Toen ik bij mijn huidige werkgever kwam werken, was het slechter horen voor mij iets wat er gewoon was. Omdat ik mij in mijn werk alleen richt op de doelgroep van doven en slechthorenden, ben ik Nederlands met Gebarenondersteuning gaan leren. In de praktijk, als trajectbegeleider / jobcoach, gebruik ik dat best vaak.

Mijn collega’s zijn gewend om te gaan met de doelgroep van auditief en communicatief beperkten en dat levert nooit
problemen op. Wel moet ik hen vaak bewust maken dat ik ook slechthorend ben, want dat wordt natuurlijk wel eens vergeten. En zelf vergeet ik ook wel eens dat onze dove collega doof is …

Pas tijdens mijn huidige werk, werd ik me bewust dat ik ook slechthorend ben. Ik herkende veel uit de verhalen van mijn clienten en uit de literatuur. Dit was voor mij best een schok, te meer daar na 2 jaar bleek dat mijn gehoor achteruit was gegaan.

Het werken met de doelgroep van doven en slechthorenden is voor mij soms best confronterend, maar aan de andere kant ben ik ook weer ervaringsdeskundige. Soms merk ik, als ik vertel dat ik slechthorend ben, een soort van opluchting bij mijn cliĆ«nten … ‘dan weet ze wat ik bedoel’. En dat schept vaak ook weer een vertrouwensband die soms nodig heeft om iemand goed te kunnen helpen bij het zoeken naar werk of om te begeleiden op de werkplek.

Gelukkig kan ik nog wel telefoneren, al merk ik dat het vermoeiender wordt. Maar als dat lastiger zou worden, dan leef ik mijn eigen advies gewoon na en ga op zoek naar een hulpmiddel … welk dan ook. Je staat er soms verbaasd van hoe creatief sommige mensen zijn met hun beperking. Ik geef niet alleen adviezen, maar leer ook heel veel van mijn cliĆ«nten!