Ik ben Arifi, 24 jaar. Ben doof aan mijn rechteroor en aan mijn linkeroor ben ik slechthorend. Met dat oor hoor ik minder dan 50% en draag ik dus een hoortoestel. Mijn grote passie is cosmetica…

In 2007 was ik op zoek naar een baan in de cosmetica-sector. Toen zag ik bij The Bodyshop in Rotterdam een flyer op het raam met: Gezocht fulltimer voor een nieuw te openen filiaal in Zoetermeer. Zelf woon ik in Rotterdam, dus dacht, waarom niet? Want ik zei altijd al tegen mezelf: Liever een leuke baan op afstand dan een rotbaan in de buurt…Nou goed..ik heb een brief geschreven met c.v. erbij en een pasfoto zoals ze wensten..

Ik heb een aantal weken gewacht. Helaas krijg ik geen reactie. Hierna dacht ik ‘Verdorie, da’s de zoveelste al die niets laat horen.’ Daarom heb ik een mailtje gestuurd naar mevrouw van personeelszaken met een vraag ‘Krijg ik te horen dat ik niet het profiel heb waar ik aan moet voldoen?’ Want ik heb een opleiding gedaan voor Schoonheidsspecialiste, Visagie/nagelstyling en haarstyling, hier heb ik de ervaring opgedaan in een schoonheidssalon, dus ik weet hoe ik mensen advies moet geven over hun huid en ik heb ook in het Kruidvat gestaan, dus daar weet ik er wel degelijk wat van af

Uiteindelijk Krijg ik een mailtje terug: Je profiel voldoet wel aan de eisen maar je woont te ver weg. Ik dacht:’ Nouja…sjonge zeg..Maar oke..’ Maar ze zouden me dus in hun bestand bewaren als een ander filiaal in de buurt personeel zocht. Nou prima .. ik dacht hier hoor je dus nooit meer wat van he?

Maar 2 maanden later werd ik gebeld door het filiaal in Rotterdam of ik nog interesse in de baan had. Ja natuurlijk zei ik. zo gezegd zo gedaan. Ik ben op gesprek geweest, heb een dagje als ‘gastvrouw’ gestaan. (Niets gezegd over mijn slechthorendheid, mijn ervaring is namelijk dat ze je daar meteen op afwijzen) nou ze vonden dat ik goed mijn werk deed, dus ik werd aangenomen hiep hoi! Later (de 2e dag) heb ik ze wel verteld dat ik slechthorend ben en doof ben aan de rechterkant. “Ooow geen probleem hoor!” werd er gezegd.
De collega’s wilden ook wel rekening met me houden. De manager ook wel, maar tot op zekere hoogte kwam ik later achter.

Nou ik heb daar dus anderhalf jaar lang gewerkt. Op een gegeven moment botste het wel met mijn manager. Die begon de hele tijd te zeuren over mijn gehoor en wat ik wel beter moet doen (wat niet eens kan want daar heb ik niet voor niets die handicap) maar ik deed alsnog dubbel mijn best want natuurlijk wilde ik graag er blijven werken omdat ik het naar mijn zin had met de klanten en collega’s.

Toen zag ik vorig jaar (2008) weer zo’n flyer op het raam met: Gezocht fulltimers. Dus ik dacht: hier klopt iets niet. Daarom heb ik gevraagd aan de assistent manager waar ik heb wel heel goed mee kon vinden van: Moet ik me zorgen gaan maken? Want ik heb wel een koophuis, wil wel hier blijven werken, is dat niet het geval, wil ik het graag nu weten. Er werd gezegd: ‘Neeee hoor niets aan de hand, we hebben gewoon extra mensen nodig.’

Een paar weken later kwam ik op gesprek bij de manager; dan zegt ze ineens van: ‘Ja het gaat niet goed met je he?’ (blablabla) ..met andere woorden…’je contract wordt niet verlengd vanwege jouw slechthorendheid.’ Dus ik zei van: Dit klopt dus niet he…The Bodyshop roept de hele tijd van: Ja wij discrimineren niet, iedereen is gelijk ongeacht huidskleur, handicap of afkomst (blabla..). Zegt ze dat het daar niet mee te maken had, maar dat IK ontslag genomen heb, nou da’s dus absoluut niet waar…!!!

Ik word zo moe van dit soort mensen. Dat ik het leven echt ff niet meer zie zitten op die manier. Daar heb ik dat in de voorgaande jaren ook altijd meegemaakt en dan denk je bij zo’n bedrijf te gaan werken als The Bodyshop omdat die zo’n filosofie hebben. Dan blijken dat dus gewoon mooie praatjes te zijn.

Ik wil dus nooit meer in een winkel gaan werken, heb dat al 6 jaar gedaan. Hier heb ik al iets van 6 werkgevers gehad en stuk voor stuk waren het mensen die geen greintje RESPECT hebben voor mensen als ik.

Nou zit ik dagelijks te denken wat ik nu wil gaan doen. In een winkel werken kan niet want daar is het te druk; hier kwam ik zelf ook achter. Eigenlijk wilde ik ook 4 dagen gaan werken in plaats van 38u maar zo’n contract bestond niet bij The Bodyshop. Dat vond ik klinkklare onzin natuurlijk! OVERAL bestaan er zulk soort contracten; dus waarom daar niet? Maar oke; het hele bedrijf spoort niet.

Een kantoorbaantje is ook niets voor mij, althans waar ik veel zou moeten telefoneren, 9 van de 10 keer moet je dus veel telefoneren bij zo’n job. Met 1 oor wat half werkt, is dat dus ook zwaar vermoeiend.

Wil best een eigen bedrijfje starten, daar weet ik alleen nog niet zo goed met wat, maar da’s ook geen slimme stap in de kredietcrisis…

Nu ga ik op 30 maart naar Bureau Arbeid, waarmee ik hoop dat ze me daar wel kunnen helpen aan een baan met perspectief voor de toekomst, want ik ben tijdelijke baantjes echt zo zat aan het worden. Waarom is het mij niet gegund (net als zoveel anderen die hier op de site rondsurfen) om ergens 10 jaar in dienst te zitten, die gewoon gerespecteerd worden om hoe ze zijn?

Ik ben verdorie een keiharde werker en ik haalde altijd de klantenkaarten omzet het stond elke week in het wekelijks blad van The Bodyshop. Ik ging altijd naar andere filialen als iemand ziek was en reken maar, dat was echt HEEL vaak. Ik was zo flexibel als een rietje en nog word je eruit gegooid; uitgerekend met de crisis nu.

Ik ben 24 jaar, word in mei dit jaar 25. Voor de detailhandel (ook al ga je tijdelijk bij de AH achter de kassa zitten) ben ik daar al te oud. Bij kantoor werken moet je diverse diploma’s voor hebben wat nergens op slaat. Voor de rest nog alleen het eigen bedrijfje starten; daar heb je geen gezeur aan je hoofd en kan je gewoon je eigen regeltjes bepalen. Maar ja probeer maar van de grond te komen en met iets te komen wat uniek is en nog niet bestaat.

Graag zou ik reacties van mensen willen hebben die dit soort ervaringen hebben meegemaakt. Word er echt zo depri van dat ik nu alweer jankend achter de pc zit omdat ik alles geef, maar er dus niets voor terug krijg.

Gelukkig heb ik een hele lieve vriend die me steunt. Ook mijn ouders en broer die achter me staan en mijn hond die me al 13 jaar trouw is. maar voor de rest heb ik echt niemand meer. Ja mijn beste vriendin ook nog, maar die begrijpen niet zo goed hoe ik me voel. Althans ze proberen het te begrijpen, maar ze hebben de handicap zelf niet; dus weten ze simpelweg niet hoe het voelt.

Nou ik hoop dat dit mensen wakker geschud worden. Wees voorzichtig met de Bodyshop!