Claire

Over Claire Harrison

Deze auteur heeft nog geen informatie verstrekt.
So far Claire Harrison has created 557 blog entries.

Tips voor films en series met en over doven en slechthorenden

In mijn vorige blog heb ik een aantal boekentips voor boeken die geschreven zijn door – of over – doven. In dit blog geef ik tips over televisieprogramma’s en documentaires. Net als bij lezen, vind ik het ook fijn en ontspannend om televisie te kijken.

Het fijne aan series met dove hoofdrolspelers is dat het laat zien dat ze – net als iedereen – kunnen participeren aan televisieprogramma’s en dat ze gebarentaal mogen gebruiken.

Spelshow: Hands Up

Hands Up is een televisieprogramma waarin tweetallen strijden om het beste gebruik van Nederlandse Gebarentaal (NGT). De tweetallen bestaan uit een dove jongere en een bekende Nederlander (die nog geen gebarentaal kan). Zij krijgen gebarenlessen van hun dove expert en moeten de opdrachten in gebarentaal zo goed mogelijk uitvoeren en communiceren.

Een dove jury, die opgegroeid is in de dovencultuur en met gebarentaal, beoordeelt de opdrachten van de tweetallen. Het gaat dan voornamelijk om hoe de bekende Nederlanders het doen.

Er zijn nu twee seizoenen uitgezonden. Het eerste seizoen werd eind 2019 uitgezonden en het tweede seizoen in januari 2023.

Het resultaat; veel kijkers vonden het geweldig. Een dove scholier op een reguliere school liet mij weten dat veel horende kijkers van dit programma het leuk vonden om gebaren te leren. Zijn klasgenoten hebben gekeken en veel gebaren geleerd. De serie heeft hen geholpen om nu samen beter te communiceren met gebaren. Dat is een mooie uitkomst, want het is belangrijk dat de gebarentaal en dove mensen op deze manier zichtbaar worden.

Kijk hier de serie Hands Up bij Zapp.

Telefilm: ‘Okédoeibedankt’

Foto: Sofie Gheysens

De telefilm Okédoeibedankt is een avontuurlijk coming-of-age drama van regisseur Nicole van Kilsdonk voor dove jongeren. De film vertelt het verhaal van twee dove meisjes die zonder ouders op roadtrip gaan en elkaar en zichzelf beter leren kennen. Ze maken moeilijke situaties mee, hebben ruzies, verleggen hun grenzen, waardoor hun vriendschap steeds sterker wordt.

Een leuk feitje is dat één van de hoofdrolspeelsters, Douae Zine, in 2019 meedeed aan het programma ‘Hands Up’ als duo met Marije Zuurveld (een Youtuber). De producers van ‘Okédoeibedankt’ hebben Douae via via ontdekt en gevraagd of ze wilde meedoen. Voor haar is het geweldig dat ze na een mooie ervaring met ‘Hands Up’ nu kan meewerken aan een telefilm met haar dove vriendin Mae.

Het verhaal van de film is prachtig. De film laat zien dat dove jongeren niet zielig zijn. Ze kunnen veel zelfstandig doen, zoals naar het buitenland gaan en hun grenzen verleggen. Door de film ervaar je als kijker dat sommige vooroordelen die mensen hebben niet kloppen. Dove jongeren zijn niet dom en zijn meer dan alleen ‘doof’. Ze kunnen veel uit het leven halen en uit hun comfortzone stappen om hun doelen te bereiken.

Kijk hier de film Okédoeibedankt bij Zapp.

Serie: Sleepers (Videoland)

In de serie Sleepers speelt de 14-jarige Ravi Beeuwkes de dove Max Oudkerk. Ravi heeft ook meegedaan aan het tweede seizoen van ‘Hands up’. In de serie is hij de zoon van twee horende ouders (gespeeld door Robert De Hoog en Maryam Hassouni). Het gezin communiceert met Nederlandse gebarentaal. Het is een spannende serie, die gaat over de vader van het gezin en hoe hij in de onderwereld betrokken raakt als rechercheur.

Ravi is blij dat hij deze rol mag spelen en dat hij zijn gebarentaal kan gebruiken. De regisseur vindt het ook belangrijk dat de rol van een dove jongen ook gespeeld wordt door een echt dove acteur. Dat maakt de film niet alleen realistischer, het zorgt ook voor meer diversiteit in de televisiewereld.

In dit filmpje vertellen de acteurs van de serie over hoe het was om gebarentaal te leren en vertelt Ravi hoe hij het vond om in deze serie te spelen:

Kijk hier de serie Sleepers bij Videoland.

Documentaire: Doof kind

Bron foto: Pathé Thuis

Alex de Ronde maakte een indrukwekkende documentaire genaamd Doof Kind over hoe zijn zoon Tobias als dove jongen is opgegroeid. Alex, Tobias en de broer van Tobias vertellen openhartig over hoe ze omgingen en omgaan met het feit dat Tobias doof is. Je ziet hem als kleine jongen, wanneer hem geleerd wordt om te praten, tot aan hoe hij nu in het leven staat. Als dove persoon vind ik het een heel mooie documentaire. Ik leer van de ervaringen van andere doven en hoe zij opgroeien met horende ouders in een horende maatschappij. Het is een documentaire die het zeker waard is om te kijken, vooral ook voor horende mensen.

Kijk hier de documentaire Doof Kind bij 2Doc.

Speelfilm: Wiren

Bron foto: Pathé Thuis

De film Wiren vertelt het verhaal van een dove jongen die opgroeit in een arm dorpje in Suriname. Hij wordt geconfronteerd met verschillende uitdagingen, waaronder discriminatie en het ontbreken van toegang tot onderwijs. Wiren’s droom om te leren en te communiceren met de wereld om hem heen wordt uiteindelijk werkelijkheid met de hulp van een gepassioneerde onderwijzeres. De film laat zien hoe dove mensen in Suriname leven en hoe belangrijk het is om gebarentaal te kennen.

De film kwam tot op stand door uitnodiging van de Stichting Sudobe (Surinaamse Doven Belangen).

Het is een boeiende film die laat zien hoe anders de gebarentaal is in Suriname en tegelijkertijd laat zien dat dove mensen over de hele wereld tegen moeilijkheden aanlopen.

Kijk de film Wiren hier bij Pathé Thuis

Inclusie en diversiteit

Tegenwoordig zijn de media en specifiek ook televisie al veel toegankelijker dan in het verleden. Ik ben blij dat dove en slechthorende mensen steeds zichtbaarder worden. Wel moet er nog gewerkt worden aan de acceptatie en het normaliseren van gebarentaal in de maatschappij. Televisieprogramma’s en series kunnen hieraan bijdragen, al is het maar om horende mensen een aantal gebaren te leren.

Veel dove mensen hopen dat er in de toekomst meer inclusie en diversiteit komt in televisieprogramma’s en films, zodat doven ook kunnen meewerken als redacteur, acteur, regisseur of zelfs als presentator. Er zijn genoeg talentvolle doven die een kans moeten krijgen in de media. Als mensen met verschillende talenten gelijkwaardig kunnen meedoen, maken we de wereld met z’n allen wat mooier.

2023-06-30T15:40:01+02:0018 april 2023|0 Reacties

Boekentips van Claire

Van kinds af aan heb ik altijd van lezen gehouden. Lezen is voor mij extra belangrijk omdat ik door mijn doofheid veel gesproken taal mis. Het helpt mij om te blijven groeien en leren in mijn taalontwikkeling. Naast het Nederlands lees ik ook regelmatig Engelse boeken of tijdschriften wanneer ik in Londen ben.

Digitale wereld

In mijn jeugd was er nog geen internet en dus geen digitaal nieuws. Toen bleef ik via kranten, tijdschriften en Teletekst op de hoogte van het nieuws. Zo vernam ik wat er in de maatschappij of op de wereld gebeurde. Tegenwoordig is bijna alles digitaal en krijg ik sneller nieuws via sociale media en nieuwsberichten. Dat is heel handig voor dove mensen.

Tijden veranderen, zo zijn er bijvoorbeeld ook digitale boeken op een e-reader. Zelf houd ik eigenlijk niet zo van e-readers, ik ben meer van echte boeken, zo kan je bladeren en het papier voelen. Ik ga regelmatig naar de bibliotheek en ik koop af en toe een boek dat ik ook herlees.

Ik lees niet alleen voor mijn plezier, maar wil er ook iets van leren. Ik heb een brede interesse: biologie (over het menselijk lichaam en bloed), wetenschappelijk onderzoek, biografieën, waargebeurde- en reisverhalen, literatuur, romans en thrillers. Uiteraard lees ik ook veel over de dovencultuur en dovengemeenschap.

Mijn boekentips

Natuurlijk heb ik nog een aantal leuke boekentips voor mensen die graag willen leren over de dovencultuur, geschiedenis en over het omgaan met gehoorverlies.

‘10 jaar klinktprima’ door Claire Harrison

In 2017 heb ik met trots mijn eerste boek met de titel ’10 jaar klinktprima’ gemaakt. De website klinktprima is in 2007 gestart. Ik heb in die 10 jaar veel blogs geschreven over wat ik in deze tijd heb meegemaakt met mijn oude werk op het laboratorium, solliciteren, werkloze periodes, mijn CI, vrijwilligerswerk in de dovenwereld en mijn zoektocht en ontwikkeling naar een nieuwe uitdaging en baan. Mijn boek is hier nog te bestellen.

‘Doof of zo’ door Corrie Tijsseling

Dit boek is geschreven door de dove pedagoog Corrie Tijsseling. Zij is werkzaam als senior onderzoeker bij Kentalis. Het boek staat vol met interessante informatie over onderzoek naar en de behandeling van gehoorverlies, nieuwe mogelijkheden en dilemma’s. Het bevat ook veel informatie over hulpmiddelen, persoonlijke ervaringen en wetenschappelijke informatie. Het is een goed boek met een duidelijke uitleg over gehoorverlies.

‘Een en al oor’ door Wies Groeneweld

Dit boek gaat over gehoorbeperkingen en wat het voor de persoon zelf, de naaste omgeving en de maatschappij betekent. Het is geschreven door de slechthorende redacteur Wies Groeneweld en is uitgekomen in mei 2019. Ik heb zelf meegewerkt door een vragenlijst in te vullen over mijn ervaringen als doof ervaringsdeskundige voor dit boek. Het was leuk om mijn ervaringen te delen!

‘Hier zijn wij. Dovengemeenschap in Nederland’ door Bea Bouwmeester en Linde Terpstra

Dit boek neemt je mee in de wereld van de dovengemeenschap, hun dovencultuur en de Nederlandse Gebarentaal. Het is prachtig geïllustreerd en vertelt de geschiedenis van dove mensen vanuit verschillende invalshoeken. Het is geschreven door Bea Bouwmeester en Linde Terpstra, beiden doof. Bea is opgegroeid in een mix van horende en dove mensen, terwijl Linde vooral is opgegroeid in nauw contact met verschillende dovennetwerken en de dovengemeenschap. Met dit boek willen ze mensen inspireren en informeren over de Nederlandse Gebarentaal (NGT) en de dovencultuur.

‘Doof!’ door Manon Spierenburg 

Manon Spierenburg is een laatdove schrijfster en scenarist en heeft inmiddels tien boeken op haar naam staan. In dit boek schrijft ze voor het eerst over haar doofheid, wat voor haar niet makkelijk was. Ze beschrijft hoe ze langzaam doof is geworden, zonder het meteen door te hebben. In de maatschappij en in haar sociale contacten liep ze steeds meer tegen haar beperking aan. Ze beschrijft haar pijnlijke ervaringen bewust, maar ook met humor.

Het is een totaal andere ervaring en achtergrond dan die van mij als (vroeg)dove vrouw, maar het is mooi en leerzaam om te lezen hoe een ander doof persoon haar gehoorverlies heeft ervaren.

‘Het meisje dat uit de stilte kwam’ door Fiona Bollag

Fiona Bollag is geboren en opgegroeid in Zürich, Zwitserland als doof meisje. Ze hoorde helemaal niets totdat ze op haar zestiende haar eerste cochleair implantaat kreeg. Ze is geopereerd aan beide oren en heeft dus twee implantaten. Dit was een enorme verandering, waarbij ze van een stille wereld naar een horende wereld ging. Fiona heeft op een luchtige, humoristische manier geschreven over haar ervaringen met haar CI.

Dit boek is geschreven in 2007, maar heeft nog steeds een grote impact op mijn leven. Het heeft me namelijk geïnspireerd en aangespoord om onderzoek te doen naar de mogelijkheden van het plaatsen van een cochleair implantaat, wat uiteindelijk in 2012 gebeurd is. In dit blog lees je meer over mijn ervaringen met mijn CI.

‘Deaf Utopia’ door Nyle DiMarco

Momenteel ben ik bezig met het lezen van “Deaf Utopia” door Nyle DiMarco. Dit Engelstalige boek is inspirerend omdat DiMarco een bekende dove Amerikaan is en fungeert als rolmodel voor doven in Amerika en daarbuiten. Het is de autobiografie over zijn leven, hoe hij opgroeide, hoe hij omgaat met zijn doofheid en wat hij tot nu toe heeft bereikt, waaronder het winnen van “America’s Next Top Model” en zijn werk als model.

Hoe het lezen van boeken over doofheid iedereen helpt

Ik ben ontzettend blij dat er zoveel boeken zijn geschreven door dove mensen, met hun eigen ervaringen en nuttige informatie. Deze boeken zijn niet alleen handig en leerzaam voor dove mensen, maar ook voor horende mensen die te maken hebben met gehoorverlies of voor mensen met dove of slechthorende dierbaren. Als je al deze boeken leest, dan zal je merken dat het niet allemaal slecht of vreselijk is om als dove persoon te leven. Het is niet makkelijk, maar we kunnen zeker volwaardig en zelfstandig leven en deelnemen aan de maatschappij.

2023-06-25T16:46:02+02:0028 maart 2023|0 Reacties

Contact maken met iemand die doof is

Graag wil ik in dit blog een misverstand uit de wereld helpen: dove mensen horen je niet als je hen roept. Ik zal daarom toelichten hoe je op een fijne manier de aandacht van een dove persoon kan trekken.

Goed oogcontact

Er zijn geen echte vaste regels voor omgang met dove mensen. Zolang je je best doet en met respect communiceert, is het altijd goed. Iedere dove of slechthorende persoon is bovendien anders en heeft een eigen stijl.

Maar een vuistregel is wel deze: prettig contact met een dove persoon begint met goed oogcontact. Voor doven is jouw mondbeeld en gezicht nodig voor een goede communicatie. Jouw gezicht en mimiek zijn extra belangrijk, omdat die emotie kunnen uitdrukken. Emotie die je normaal in je stem legt, kunnen wij namelijk niet horen.

Vanuit het niets iemands aandacht vragen is lastig: roepen helpt natuurlijk niet. Zorg ook dat je niet plotseling in beeld springt, want we horen je niet aankomen. Maar er zijn verschillende manieren om aandacht te trekken: knipperen met licht, zwaaien, aantikken of kloppen via een tafel of houten vloer.

Ben je doof ofzo?!

Het kan voorkomen dat horende mensen op straat of op de werkvloer vriendelijk ‘goedemorgen’ zeggen, maar dat een dove persoon het niet hoort. Iemand kan dan denken: ‘dat is onbeleefd’. Maar dove mensen zijn zich niet altijd bewust van wat er om hen heen gebeurt.

Het kan echter ook grappige situaties opleveren. Toen ik een jaar of 16 jaar was, liep ik eens door een winkelstraat. Een jongen op de fiets kwam om de hoek en reed mij bijna aan. Hij begon enorm tegen mij te mopperen, terwijl ik er geen woord van verstond. Hij zei op een gegeven moment met duidelijk mondbeeld (hij schreeuwde): ‘Ben jij doof of zo?’. Ik reageerde heel kalm en antwoordde: ‘Ja dat klopt, ik ben doof.’ Je begrijpt dat hij snel heel rood werd. Hij zei snel: ‘Oh, oeps, sorry sorry sorry’. Hij ging er snel vandoor zonder om te kijken.

Na een tijdje kwam ik diezelfde jongeman tegen bij de bushalte. Hij herkende mij meteen, zwaaide vriendelijk en hij stak zijn duim op: gaat het goed?

Zenuwen zijn niet nodig

Sommige mensen worden zenuwachtig van communiceren met een dove persoon. Toen ik een keer met een dove vriendin bij een B&B ging logeren, wist de eigenaresse niet hoe ze met ons moest praten. Bij aankomst sprak ze zo snel, dat wij onmogelijk konden liplezen. Ik heb haar netjes uitgelegd dat wij allebei doof zijn en vroeg of zij rustiger wilde spreken.

Zonder haar mond te bewegen, begon ze te wijzen. Ze wees alles aan: de deuren, klinken, kasten, lichtknopjes en het bed. Bij de uitleg over het ontbijt werd ze weer nerveus. Ik wist haar te kalmeren door te zeggen dat wij goed kunnen liplezen en dat zij normaal kan spreken, en dat zij ook iets kon opschrijven als dat nodig was. De eigenaresse begon duidelijk te spreken over het tijdstip en de inhoud van het ontbijt. Zij was er verbaasd over dat wij haar konden verstaan en haar vragen konden beantwoorden.

Zenuwachtig zijn of zelfs brutaal zijn, helpt natuurlijk niet. Maar ik heb begrip voor mensen die uit onervarenheid en onwetendheid zenuwachtig gedrag vertonen. Na een tijdje worden mensen vaak vanzelf rustiger.

Doofblinden

Bij doofblinde mensen gelden wel andere omgangsvormen. Ze hebben namelijk twee beperkingen: visueel en auditief. Er is vaak een begeleider, een tolk of een familielid bij een doofblinde persoon. Je kan via deze begeleider vragen wat de beste manier is om te communiceren.

Het is belangrijk dat een doofblinde jou kan voelen en weet waar je staat of zit, zodat die zich tot jou kan richten. Voor het roepen is het goed om deze persoon voorzichtig te benaderen, op zijn of haar arm te tikken en aan te geven wie je bent. Je kan in diens handpalm met je vinger jouw naam in letters schrijven. Of laat via de begeleider of tolk jouw naam vertalen.

Soms is doof zijn handig

De meeste horende mensen hebben respect en vinden het ook interessant om contact te maken. Ik heb dan ook weinig vervelende ervaringen gehad. Ik ben grotendeels opgegroeid in de horende wereld, deels met een Engelse achtergrond, dus ik ben het gewend om een uitleg te geven over onze communicatie. Dat gaat dus eigenlijk vaak op een spontane en vriendelijke manier.

Soms is het ook wel een voordeel om doof te zijn. Ik heb niet altijd zin om aangesproken worden door verkopers in de winkelstraat met kranten of acties. Ik zeg gewoon: ‘sorry ik ben doof en ik heb geen interesse’. Ze reageren meteen met: ‘och, sorry’ en ze laten mij met rust. Dat werkt wel goed.

De Blog is geplaatst op de website van Digitaal Toegankelijk. 

2023-03-17T13:36:10+02:0025 februari 2023|0 Reacties

Mondhygiënist Lilian Schouten is doof en heeft twee eigen praktijken

In het blad Nederlands Tijdschrift voor Mondhygiëne (NTvM) is Lilian geïnterviewd over haar doofheid en haar levenswerk als mondhygiënist.

Mondhygiënist Lilian Schouten heeft een auditieve beperking: ze hoort
niets. Dat heeft haar er niet van weerhouden om twee succesvolle
mondhygiënistenpraktijken op te bouwen. Een inspirerend gesprek over
karakter, doorzettingsvermogen, de juiste mensen om je heen én
bescheidenheid. “Ik doe al 37 jaar gewoon mijn werk”.

Lees hier de bestand het volledig artikel.

NTvM0123_13-16_Interview_Lilian_Schouten-Read-Only

2023-02-20T14:43:49+02:0020 februari 2023|0 Reacties

Doe mij nog maar zo’n jaar!

Zoals vaker, kijk ik aan het begin van het jaar graag terug naar het afgelopen jaar en vooruit naar het nieuwe jaar. Vorig jaar was voor mij een goed jaar. Een leerzaam jaar. Dat hoop ik komend jaar voort te zetten.

Een nieuwe baan bij Kentalis

Het jaar 2022 startte spannend voor mij. Ik solliciteerde op een nieuwe baan. Ik zocht eigenlijk naar werk, door naar twee soorten vacatures te bekijken: vacatures voor mijn oude laboratoriumwerk, en vacatures voor werken met dove mensen. Dat eerste lukte niet, maar het tweede gelukkig wel.

Dankzij een tip van een oud-collega, kwam ik een vacature voor ‘begeleider doofblinden’ tegen. Dat leek me wel wat: me inzetten voor mensen met een auditieve en visuele beperking. Zo is het balletje gaan rollen en mocht ik bij Kentalis gaan werken. Lees in mijn blog van 8 juli hoe blij ik daar mee was. Dat ben ik gelukkig nog steeds!

Veel leren van elkaar

Het werken met doofblinde cliënten is voor mij leuk en afwisselend. Bij intervisie-bijeenkomsten leer ik van mijn collega’s. Maar het leukste is werken met cliënten. Wanneer ik hen help, met activiteiten zoals boodschappen doen, winkelen, zwemmen en fietsen (op een duo-fiets waar je naast elkaar zit), leer ik steeds beter communiceren met vierhandengebaren, begeleiden en hoe het is om doofblind te zijn.

Om dat laatste nóg beter te begrijpen, werd ik tijdens een cursus bij Kentalis geblindeerd en ondergedompeld. Indrukwekkend en best wel eng!

Blijven freelancen

Mijn ZZP-werkzaamheden blijven ook doorgaan. Zo schrijf ik nog altijd voor DigitaalToegankelijk, zoals over trots en naamgebaren en ben ik in het voorjaar ook gefilmd. En ik ben ook nog redacteur voor het blad ‘Woord en Gebaar’. Hierin delen we informatie over de dovengemeenschap, organisaties, evenementen, en over beroemde dove mensen die rolmodellen zouden kunnen zijn.

Ik hou ervan om te schrijven en lezers te inspireren. Maar ik hou ook van lezen. Ik vind het belangrijk voor mijn ontspanning, maar ook voor het inwinnen van informatie. Ik ben van plan om me verder te verdiepen en meer te gaan lezen.

Daarnaast blijf ik in 2023 presentaties geven als ervaringsdeskundige, voor werkgevers, professionals en het UWV. Het doel daarvan is om mensen te inspireren en te leren over hoe het is om doof te zijn, te communiceren en om samen te werken. Ik vind het belangrijk om mijn kennis daarover te delen, en zo de arbeidsmarkt voor doven te verbeteren.

Naar de middelbare school

Privé is het een spannend jaar voor mijn zoon. Hij gaat na de zomer naar de middelbare school. Dat houdt in dat er veel informatiebijeenkomsten zijn op de basisschool over zijn toekomst, open dagen op de middelbare scholen en later in het jaar natuurlijk ook de musical en andere bijzondere evenementen.

Voor mij houdt dat in dat ik veel tolken inzet om alles goed mee te kunnen krijgen. Inmiddels nemen we een tolk op afstand mee op tien-minuten-gesprekken op school. De tolk zie ik dan op de telefoon en de tolk hoort het gesprek via een goede speaker en microfoon die we aan de telefoon koppelen. Ideaal voor korte gesprekken. Lees elders op deze website meer, over wat het inhoudt om doof te zijn en op te voeden.

Mijn zoon vindt mijn werk ook interessant, hij leert ook nieuwe (vierhanden)gebaren van mij. Dit jaar willen we nog een speciale les organiseren voor zijn klas, waar een doofblinde cliënt kan vertellen over zijn ervaringen en de klas laten onderdompelen als doofblind. Dat gaan we binnenkort regelen met mijn client en de juf.

Tot snel weer!

Dus, genoeg te doen in 2023, met werk, privé en waarschijnlijk ook weer nieuwe uitdagingen. Ik zal met veel plezier nieuwe blogs blijven schrijven over wat er komende tijd op mijn pad komt!

Blijf je me volgen, ook via Instagram en LinkedIn? Ik lees er graag wat jij leuk vindt om te lezen en waarom.

2023-01-24T10:14:17+02:0024 januari 2023|0 Reacties

3 x werkervaringen die indruk maakten

Ruim vijftien jaar geleden merkte en hoorde ik hoe lastig doven of slechthorenden het hadden op de arbeidsmarkt. Vaak hadden zij hulp nodig van een ervaringsdeskundige of professional, die veel met dove mensen merkt. Om die reden ben ik mijn bedrijf Klinktprima gestart.

Interview, ‘elevator pitch’ en meer

Ik begon op mijn website ervaringsverhalen van dove en slechthorende mensen te delen, over hun werk- en sollicitatie-ervaringen. Ook schreef ik zelf veel over mijn eigen ervaringen en ben ik inmiddels in te huren voor begeleiding. Zowel van werkzoekenden als van bedrijven die een dove of slechthorende in dienst willen. Soms geef ik ook presentaties om de bewustwording rondom mensen met een auditieve beperking te vergroten.

Sommige van die werkervaringen blijven me beter bij dan andere. Bijvoorbeeld die keer dat ik bij Ministerie van Defensie werd geïnterviewd over specifieke vaardigheden van dove mensen. En over waarom een doof talent in je team van toegevoegde waarde is. Of de workshop ‘elevator pitch houden’, die ik aan een groep jongeren mocht geven.

Ik deel met jullie graag nog drie andere werkervaringen die me goed zijn bijgebleven.

1 – Emre helpen zijn cv en brief te verbeteren

In samenwerking met Grow2Work heb ik een slechthorende jonge man mogen begeleiden: Emre. Met een beter cv en betere brief zou hij meer indruk kunnen maken op werkgevers. Hij heeft gelukkig snel een baan gevonden bij een rechtbank, waar hij twee jaar met plezier gewerkt heeft.

Zie hier hoe ik Emre heb geholpen, in samenwerking met Project You2work:

 

Helaas moest hij door een reorganisatie opnieuw solliciteren en heeft hij mij opnieuw gevraagd om te helpen. Ik heb samen met hem vacatures bekeken. Hij vond een geschikte vacature bij de Belastingdienst. Dat was vrijwel meteen een succes!. Inmiddels werkt Emre daar alweer een paar jaar.

2 – Hulpvraag van een jobcoach

Ook komt het voor, dat een jobcoach van een re-integratiebedrijf mij weet te vinden. Een van die jobcoaches vroeg me om hem te helpen met zijn dove klant, vooral met communicatie en informatie over dove mensen.

Tijdens een kennismakingsgesprek bleek dat het hen ontbrak aan goede informatie over het doelgroepenregister van UWV, een landelijk register met gegevens van mensen met een arbeidsbeperking. Ook wisten die niet dat er gespecialiseerde re-integratiebedrijven zijn voor doven mensen.

De jobcoach was onder de indruk hoe zijn dove klant en ik al snel goed met elkaar konden communiceren. De cliënt was heel open over zijn werkervaring en zijn moeizame sollicitaties. Daardoor kon ik de jobcoach beter uitleggen wat de cliënt nodig had.

3 – Angela helpen met solliciteren

Een van de mensen die ik heb mogen begeleiden is Angela, een dove vrouw die ik al langer ondersteun. Zij had weinig ervaring met het schrijven van brieven of een cv. Dat was voor ons allebei een uitdaging.

Ik merkte bijvoorbeeld dat zij het spannend vond om kennis te maken met werkgevers en om mee te lopen bij andere bedrijven waar zij geen enkele ervaring mee heeft. Zij vond het moeilijk om zich open te stellen tijdens het solliciteren. Ook leefde de vraag: hoe gaat dat met communicatie, hebben ze ervaring met dove mensen?

Waar ik mee blij mee ben voor Angela, is dat ze het solliciteren durfde aan te gaan. Zij kreeg meer zelfvertrouwen en inmiddels heeft ze een aantal keer mogen meelopen bij bedrijven. Angela is blij dat zij hierdoor een duidelijker beeld heeft van de baan en de functie, en dat zij werkervaring heeft kunnen opdoen.

Dat heeft geleid tot een proefperiode bij een postbedrijf. Een geweldige doorbaak! Zij heeft geleerd hoe de sollicitatie werkt en dat je niet altijd het geluk hebt om aangenomen te worden. Maar dat je door vol te houden alsnog ergens een plek kunt vinden. Haar zelfvertrouwen is gegroeid en ze heeft een duidelijk beeld gekregen over hoe zij zelf voortaan een fijne baan kan vinden.

Waardevol werk

Ik geniet erg van mijn afwisselende werk. Ik hou van begeleiden, schrijven, presenteren en het geven van trainingen of gastlessen. Ik ontmoet ook steeds nieuwe mensen en bedrijven.

Zelf leer ik ook van mijn ontmoetingen en samenwerking met mensen. Zo kan ik mezelf blijven ontwikkelen en presenteren. Als dat ook nog resulteert in goed resultaat voor mijn cliënten, geeft mij dat enorm veel voldoening en positieve energie.

Deze blog is geplaatst op de website van Digitaal toegankelijk.

2022-12-12T12:37:12+02:0012 december 2022|0 Reacties

Video: Claire over haar leven met doofheid

Claire werd doof toen ze nog een peuter was. De boosdoener: een ongelukkige hersenvliesontsteking. Wat deed dat met haar leven? En met haar loopbaan? En hoe was om niet doof te zijn geboren en later dan haar leeftijdsgenootjes  gebarentaal te leren?

In deze video gaan we bij Claire op de koffie en neemt ze ons mee in haar wereld.

Op deze dag straalden de zon en Claire zó fel, dat zowel beeld als geluid erdoor van slag raakten.
Lukt het je om daardoorheen te kijken? Dan hoor (of lees) je waarom Claire met een afstandsbediening onder haar kussen slaapt. En hoe je volgens Claire het beste met een doof iemand om kunt gaan.

Hier vind je de video met audiodescriptie.

Hier vind je het transcript van de video.

2023-02-20T14:35:37+02:0020 november 2022|0 Reacties

Opvoeden zonder gehoor

Het is altijd mijn wens geweest om moeder te worden. En inmiddels ben ik alweer twaalf jaar de trotse moeder van Florian. Over het opvoeden van Florian met een auditieve beperking krijg ik nog wel eens vragen. Daar geef ik graag wat inzicht in.

Kinderen met dove ouders worden wel CODA’s genoemd: Children of Deaf Adults. Florian is geen echt CODA-kind want mijn man Joost is horend. Maar Florian is wel opgegroeid in verschillende werelden: horend en doof. Voor hem is het een normale situatie om met zowel dove als met horende mensen om te gaan. En ook nog met slechthorende mensen. Dus een beetje bijzonder is dat wel.

Drietalige opvoeding

Wat voor gevolgen had deze situatie voor Florians opvoeding? Nou, onder andere voor het aanleren van talen. Mijn man en ik hebben Florian namelijk drietalig opgevoed. We leerden hem Nederlands, Engels en Nederlandse Gebarentaal.

Ik spreek Nederlands met ondersteunende gebarentaal met hem, en dat doe ik al sinds zijn babytijd. Hoe ouder hij werd, hoe meer ik met gebarentaal kon communiceren. Inmiddels kunnen we elkaar verstaan zonder gesproken taal.

Hoe wij communiceren is vanzelf gegaan: Florian koos altijd al zelf hoe hij communiceerde met mij. Ik versta hem, zolang hij mij maar blijft aankijken, zodat ik naar zijn mondbeeld, mimiek en gebaren kan kijken.

Hulptroepen op video

Het was belangrijk om Florian op te voeden met verschillende talen en communicatievormen, zodat wij thuis als een gezin goed met elkaar konden blijven praten. Maar er zat een extra voordeel aan: zo ervaarde hij ook, dat het normaal is om verschillende talen te spreken en te gebaren.

Als extra hulp, heb ik een reeks kinder-dvd’s van Lotte en Max aangeschaft. Die zijn speciaal gemaakt voor dove en horende kinderen om op een speelse manieren gebarentaal te leren. Ook was er een muziek-dvd van K3, waarop Rosanne van Esch op haar eigen initiatief de liedjes in gebaren tolkte.

Florian vond dat zo leuk, dat we Rosanne zelfs een keer ontmoet hebben op de kermis van Oirschot, waar ze een nieuwe video aan het maken was.

Ook ging Florian wel mee naar verschillende evenementen met veel doven, zoals de Werelddovendag en bijeenkomsten van Grow2Work. Hij vond het erg leuk en interessant om met andere CODA’s te spelen en te gebaren.

Vriendjes zijn nieuwsgierig

Florian gaat er goed mee om dat hij een dove moeder heeft. Hij vindt het eigenlijk normaal dat mensen doof zijn, alleen is de communicatie anders. Hij zegt gewoon op straat tegen mensen dat ik doof ben, wanneer ik niet door heb dat ik word aangesproken.

Florian ziet ook de positieve kanten in. Hij kan makkelijker een koekje stelen, omdat ik het toch niet hoor. Los daarvan, accepteert hij het gewoon dat zijn moeder doof is en hij vindt het prima om met gebaren te communiceren. Daarnaast is het een enorm voordeel dat wij zonder gesproken taal met elkaar kunnen communiceren, zoals door het gesloten raam, of buiten gehoorsafstand.

Contact op school

Ook op school verloopt het prima. Wanneer Florian met mij gebaart, in het bijzijn van zijn klasgenootjes, zijn die nieuwsgierig, verbaasd en vragen ze Florian of ik wel kan spreken. Florian legt dan uit dat ik ook kan spreken en dat mijn stem alleen anders is dan die van horende mensen.

Sommige juffen doen hun best om met mij te communiceren, door rustig te praten. Een tolk vertaalt soms, tijdens het oudergesprek of een voorlichtingsavond. En anders vertaalt mijn man het voor mij. De juffen mailen ook wel eens, als dat handiger is.

Contact met de ouders van  vriendjes verschilt. Sommige ouders vinden het lastig om met mij te praten omdat ze onbekend zijn met doofheid, dan vraagt iemand aan Florian of hij wil meehelpen met vertalen. Florian zegt dan: mijn moeder kan prima zelf praten en liplezen. Soms helpt hij wel even met vertalen, voor een speelafspraak of een adres waar hij naartoe moet.

Oorigineel

Waar deel je als dove ouders ervaringen met elkaar? Waar spelen de kinderen samen, waar praat je, vraag je advies over opvoeding of school? Dat kan tijdens bijeenkomsten van Oorigineel. Er is onlangs een weekend voor dove gezinnen georganiseerd door stichting ‘In Gebaren’. Zeker voor jonge kinderen is dat erg leuk.

Ik heb geen echte behoefte gehad om contact te zoeken met andere dove ouders, maar ik heb wel een paar dove of slechthorende vrienden die ook een gezin runnen. Met hen praat ik regelmatig over opvoeding en over school. Dat is voor mij al voldoende. Florian heeft als kind soms gespeeld met een ander kind van dove ouders en op feestjes met dove kinderen. Dat vond hij altijd erg leuk en hij leert op zulke momenten nieuwe gebaren bij.

Een compliment in de AH

Een tijdje geleden werd Florian aangesproken door een nieuwsgierige medewerker bij Albert Heijn. Hij zag ons lopen gebaren door de winkel en hij vond het prachtig te zien hoe Florian mij zo goed bleef aankijken en dat hij duidelijk communiceerde in gebaren. De medewerker zei dat zijn vriendin zwaar slechthorend was en dat het communiceren met haar steeds moeilijker werd. Nu zag hij door ons dat het ook anders kan. Dat was een mooi compliment.

Opvoeden beleeft iedere ouder anders, ongeacht de mate van doofheid. Dat geldt ook voor de kinderen. Sommige kinderen vinden het lastig dat hun ouders doof zijn, maar niet lang iedereen ervaart als een beperking.

De blog is online gezet op de website van Digitaal Toegankelijk

2022-11-13T15:42:40+02:0013 november 2022|0 Reacties

bijeenkomst “Wet Banenafspraak, participanten op de werkvloer” van het Ministerie van Defensie.

Nieuwsbericht van Werkpad waaraan ik heb meegewerkt.

Op maandag 26 september heeft Werkpad deelgenomen aan de bijeenkomst “Wet Banenafspraak, participanten op de werkvloer” van het Ministerie van Defensie. Een dove collega en talent is geïnterviewd over hoe de samenwerking tussen een horende en dove collega werkt en ook over hoe het met de communicatie op de werkvloer gaat. Over wat specifieke vaardigheden zijn die dove mensen hebben en waarom het van toegevoegde waarde is om een doof talent in je team te hebben. Er zijn veel positieve reacties op gekomen en men vond het verfrissend om in maar 15 minuten tijd een soort elevator-pitch te krijgen.

De andere sprekers waren zeker inspirerend en de boodschap van alle sprekers die middag was dezelfde namelijk: “Gewoon doen!”. Stoppen met zeggen en denken dat er geen tijd of capaciteit voor begeleiding is, stoppen met zeggen en denken dat het allemaal gedoe geeft of dat iemand niet in het team past. Beginnen met interesse in de ander en een open houding. Beginnen met doen; anders komen mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt nooit aan de slag. Niet morgen maar nu. Ook mensen die doof zijn. Ieder is uniek en heeft eigen talenten.

Defensie is al heel goed bezig met participanten en is wat ons betreft een voorbeeld voor wat meedoen inhoudt en wat inclusief nou eigenlijk is.

Dus werkgevers van NL: kom op: Gewoon doen!

Het was een fijne en leerzame middag geweest bij defensie bijeenkomst. Ik vond het erg leuk om samen met mijn collega Iris het interview-presentatie te geven. Het was een ‘eyeopener’ voor het publiek.

Zie hier een impressie van YouTube fiilmpje van Participatiedag DMO

2022-10-05T15:55:19+02:005 oktober 2022|0 Reacties

Waar blijft de ‘Deaf Pride’?

Ik vind dat iedereen reden heeft om trots te zijn op zijn of haar identiteit, groep of gemeenschap. Doordat sommige mensen vanwege hun achtergrond zoals lhbti, beperking of geloof echter niet geaccepteerd of begrepen worden, is trots bij hen soms ver te zoeken. Wie echter maatschappelijke hordes weet te overwinnen, mag zich daar best vaker trots over uitlaten.

Gelijke rechten voor lhbti+’ers

Vrijwel iedereen in Nederland kent de jaarlijkse Pride in Amsterdam. Voor wie het niet kent: hiermee laten lhbti-plussers feestelijk zien dat ze er mogen zijn en vieren ze dat zij grotendeels dezelfde rechten hebben als heteroseksuele mensen. Ook heeft de Pride een protest-kant, voor de zaken die nog niet op orde zijn, in Nederland en in het buitenland.

Dove lhbti-plussers ervaren zelfs een dubbele uitdaging. Om daar aandacht voor te vragen, hebben zij een organisatie opgericht met de naam ‘Roze Gebaar’. Deze werkgroep is onderdeel van het COC, belangenvereniging voor lhbti-plussers, en richt zich op de belangen van de dove lhbti+-groep.

Voor zover ik weet, zijn dove lhbti+’ers daar heel trots op. Ze worden dankzij Roze Gebaar zichtbaarder en beter begrepen in de dovengemeenschap. En evenementen als de Pride in Amsterdam zijn door Roze Gebaar toegankelijker, dankzij extra inzet van gebaren- en muziektolken. Echt iets om trots op te zijn!

Trots op mijn familie

Ook al hoor ik dan niet bij de lhbti-groep, ik ben ook trots. Onder andere op mijn familie.

Al sinds mijn hersenvliesontsteking waardoor ik (tijdelijk) half verlamd raakte en (permanent) doof werd, werden mijn ouders gewaarschuwd over mijn toekomstbeeld. Ik zou nooit meer kunnen lopen, spreken of normaal leven. Geen normale plek in de maatschappij, net als sommige lhbti’ers, in conservatieve gemeenschappen.

Ik zou de rest van mijn leven in een rolstoel leven en afhankelijk zijn van verzorgers. Maar mijn vader heeft dat nooit willen geloven en beloofde de dokters en mij een ander toekomstbeeld.

Zo zijn mijn ouders begonnen met onderzoek naar doofheid, gebarentaal en fysiotherapie. Alles om mij te kunnen helpen leren lopen, bewegen, sporten, praten en erbij te horen. Mijn moeder verzorgde fysiotherapie en diende als tolk wanneer het nodig was. Mijn vader richtte zich op logopedie en taaloefeningen in twee talen: Nederlands en Engels. Zo leerde ik behalve op de dovenschool ook thuis spreken en liplezen, in Nederlands en Engels.

Mijn vader en mijn grootouders hebben mij er vaak aan herinnerd hoe belangrijk het is om in mezelf te geloven en dat ik kon worden wie ik wilde zijn. Dat heeft mij enorm gestimuleerd om mijn doelen en dromen te behalen.

Hard werken loont

Jarenlange fysiotherapie en sporten zoals tennis en fietsen, hebben mij geholpen om mijn spieren sterk te krijgen en zo ben ik met hard werken en geluk over mijn halve verlamming heen gekomen.

Ik heb hard gewerkt. Extra hard, om mijn doelen te bereiken. En daar ben ik trots op. Ik ben trots dat ik – ondanks alles – mijn laboratoriumdiploma heb behaald en dat ik sindsdien heb kunnen werken als laborant, als begeleider voor doofblinden en als ondernemer. Ook vind ik het geweldig om een moeder te zijn van een lieve en slimme zoon Florian.

Doof met hoofdletter ‘D’

Dat toekomstbeeld, dat door de artsen werd geschetst, dat was totaal verkeerd. Inmiddels is juist het tegenovergestelde het geval: ik kan lopen, sporten, autorijden, spreken en liplezen, werken en leren. Met vallen en opstaan huppel ik zelfs door het leven.

Sommige dove mensen willen niet geassocieerd worden met hun doofheid maar worden aangesproken op hun persoonlijkheid en eigen identiteit als een persoon. Dat is hun recht en hun keuze. Maar ik vind dat iedereen juist ook trots mag zijn op wat die heeft bereikt. Het gaat mij niet om hun doofheid of slechthorendheid, maar dat ze vaak net iets harder hebben gewerkt voor het deelnemen in de horende maatschappij.

Binnen de dovengemeenschap is er een gezamenlijke trots voor de dove identiteit. Sommigen noemen zichzelf ‘Doof’, met een hoofdletter ‘D’. Misschien een inspiratie voor het logo van de eerste ‘Deaf pride?’

2022-09-23T19:43:58+02:0023 september 2022|0 Reacties
Ga naar de bovenkant