blog-claire

Het is voor een lange tijd stil geweest rondom klinktprima. Ik ben nog altijd bezig geweest met zzp-opdrachtjes. Af en toe word ik gevraagd om een vragenlijst te beantwoorden of om een advies te geven aan verschillende personen, zoals studenten of bedrijven. Ik werk nog af en toe bij Kentalis Werkpad. Ik ga binnenkort samen met mijn collega een presentatie geven aan een groep arbo-artsen en arbeidsdeskundigen waar ik mijn persoonlijk verhaal mag delen, hoe het is om doof te zijn en deel te nemen in de maatschappij en op de arbeidsmarkt. Het blijft leuk werk, waarbij ik goed kan vertellen. Het is vaak een ‘eyeopener’ voor de aanwezige gasten.

Er is een zeer moeilijke tijd geweest in mijn persoonlijke leven, maar het is weer goed gekomen. Ik heb tijd genomen om aan mezelf te werken en een nieuwe mooie woning in Helmond gevonden, waar ik met plezier woon samen met mijn zoon.

Ik werk nog altijd als begeleider doofblinden met plezier bij Kentalis. Het zijn nog steeds dezelfde doofblinde cliënten die ik begeleid: altijd gezellig en waardvol werk. Het is nooit saai werk want er zijn verschillende activiteiten, ook in de buitenlucht waar ik van houd: DUO-fietsen, wandelen, de stad ingaan, winkelen en vooral gezellig wapperen met (vierhanden)gebaren.

In de afgelopen jaren heb ik een nieuw talent ontdekt dankzij mijn cliënt. Ik was met hem op bezoek bij zijn bevriende tekendocenten, waarbij ik mijn cliënt begeleidde. Ik mocht ook zelf een tekening maken, daar kwam mijn ‘vergeten’ tekentalent naar boven. Sindsdien heb ik een aantal mooie tekeningen gemaakt, soms met hulp van diezelfde tekendocenten, met wie ik ook bevriend ben geraakt. Het tekenen heeft mij geholpen in moeilijke tijden en ik heb mijn talent verder ontwikkeld. Het geeft ontspanning maar ook nieuwe kijk op het leven, hoe je tekent.

Bij de Kentalis bijeenkomst voor het personeel worden er naast een cursus ook creatieve activiteiten georganiseerd, zoals ontspanning en onderdompeling. Vorig jaar heb ik geblinddoekt geverfd met begeleiding door mijn collega.. Zo leer je hoe het is om als doofblinde te knutselen. Afgelopen maand zijn er eveneens creatieve activiteiten geweest, met name het schilderen met koffie in drie maten (van licht naar donker). Het is erg leuk en leerzaam om te ervaren.

Bij deze wil ik meegeven hoe belangrijk het is om jezelf blijven ontwikkelen en stimuleren. Niet alleen qua werkontwikkeling, maar ook persoonlijke interesses en hobby’s die je kunnen helpen ontspannen en goede rust-balans kunnen vinden tussen werk en privé.

Het jaar 2025 is snel voorbijgegaan. Ik ben klaar voor het jaar 2026, ga tegemoetkomen wat op mijn pad zal geraken en ik blijf lekker werken, mijn talenten benutten, gezellig maken met mijn cliënten en natuurlijk ook met mijn collega’s.

Geïnspireerd door een krantenartikel over een expositie van Dyon Scheijen in het Museum Valkenburg, getiteld: ‘Horen, zien en voelen’ neem ik deze beslissing. In de vijf minuten dat ik dit aan Claire kan uitleggen voordat we naar de bushalte trimmen, groeit haar enthousiasme. Claire is namelijk zelf ook doof en zij weet hoe dan ook feilloos hoe mensen met doofblindheid zich in hun dove hoekje voelen.

Al bij het vertrekpunt in Ospel gaat het mis. De bus komt weer eens niet opdagen. Dan maar met de auto naar het station van Weert. In Weert komen we erachter dat mijn NS-kaart stuk is. Ja, wat dan gedaan? Gekeken wordt naar de mogelijkheid voor een retour kaartje, maar ik besluit mijn Arriva-kaart maar te gebruiken. Dan betaal je wel het volle tarief, aangezien er niet – zoals bij het NS-abonnement – 40 korting vanaf gaat. Maar we gaan maar naar Valkenburg en niet naar Den Helder, dus zo erg is dat niet.

In de trein leg ik een aardige conductrice uit dat mijn NS-kaart stuk is en dat ik maar met de Arriva-kaart heb ingecheckt. Ze zegt dat ik blij moet zijn dat ik die nog heb. Even later komt er een wildvreemde vrouw aan Claire en mij vragen of we met haar op de foto willen voor ‘een goed doel’. Geen probleem, maar als ik haar later wil naroepen om te vragen om welk goed doel dit gaat, is de vogel gevlogen.

In een druilerig Valkenburg aangekomen gaan we snel even naar de restauratie in het prachtige stationnetje. Ze blijken tot onze grote verbazing gesloten te zijn. Dan maar bij de buurman een lange drinkpauze houden. Om dan de weg naar het museum te gaan zoeken. Dit blijkt mee te vallen. Via Claire haar telefoon lukt het binnen een kwartier. Het museum is pas om 13.00 uur open. Dan maar even lunchen en daarna gaan we binnenvallen.

De expo van Dyon Scheijven bestaat uit verschillende schilderijen die hij zelf heeft gemaakt. Om het gevoel van akoestische absorberende kunst te vergroten voor mensen die visueel en auditief beperkt zijn. Ook voor mensen die goed kunnen zien en horen trouwens. En er zijn enkele ornamenten waaraan je kunt voelen. Verder hangen er doeken van de dove schilders Charles Eyck en Jan van Genk.

Ik begrijp eerlijk gezegd niets van het werk van Scheijven. Grote doeken blauw of rood met een bliksemschicht doorklieft. Ik vind het maar karig en als Claire me attendeert op lange onbeschermde prikkers in de hoek van een informatiebord naast de schilderijen, gaan de alarmbellen af. Snel halen we een van de vrijwilligers erbij en leggen haar uit dat die dingen levensgevaarlijk zijn. Wat als iemand die niet goed ziet, zijn evenwicht verliest en met zijn oog aan zo’n prikker blijft hangen? Men belooft hier wat aan te doen.

Bij het betreden van Valkenburg was het er in de ochtend zo verschrikkelijk rustig, niet wetende dat het die dag ook het ‘Auw wiever bal’ zou zijn. Ik vind het op dat moment maar doods, maar Claire meldt dat het toch ‘geen doods stadje’ is als we tegen half vier naar het station lopen. Het wordt er steeds drukker en kleuriger. De muziek schalt hard door.

Mensen met doofblindheid kunnen recht hebben op professionele begeleiding vanuit de Koninklijke Kentalis of andere zorgorganisaties. Deze professionals helpen met boodschappen doen, een wandeling, een dagje uit of met een technisch probleem. Er zijn heel wat mogelijkheden waarvoor

men een begeleider in kan zetten. Met mijn eigen begeleidsters maak ik regelmatig dingen mee die mooie herinneringen vormen. Ook in het ‘geen doods stadje’.

geschreven door Werner Bloemers, februari 2024.

In Nederland gaan maar weinig doven en slechthorenden naar de bioscoop voor Nederlandstalige films. Dat komt doordat Nederlandse films tot voor kort niet ondertiteld werden in de bioscoop. Zonder ondertiteling in de film kunnen ze geen verhaal en geen dialogen volgen. Het is onmogelijk om het lipbeeld van acteurs in de film te volgen en te liplezen, want acteurs kijken niet altijd in de camera als ze praten.

Sinds 2020 is het echter met een speciale app mogelijk om de film die je in de bios kijkt, te laten ondertitelen. Dat is de Subcatch app.

Het nadeel: de app heeft niet alle films

Subcatch ondertitelt helaas niet alle Nederlandstalige films, waardoor je als dove kijker maar een beperkte keuze hebt.

Mijn zoon (12) en ik willen een paar keer naar de bioscoop. In het paasweekend wilde mijn zoon graag de Gelaarsde Kat 2 in het Nederlands kijken. Helaas stond deze film niet in de lijst van Subcatch, waardoor wij besloten om toch een andere Engelstalige film te kijken.

Ondertiteling moet gewoon op het bioscoopscherm

Ik ben tot en toe nu nog niet naar een Nederlandstalige film geweest omdat toevallig elke keer de gewenste film niet in de lijst van Subcatch stond. Dat is erg jammer en zonde. Ook al ben ik blij dat er zo’n speciale app als subcatch bestaat voor dove en slechthorende kijkers, toch vind ik dat ondertiteling gewoon op het bioscoopscherm moet komen, zoals op TV.

Alle Engelstalige films worden ondertiteld, dus waarom Nederlandstalige films niet? Er zijn ook horende mensen die het prettig en handig vinden om ondertiteling in de film te lezen. Dan is het handiger om de ondertiteling op het bioscoopscherm te lezen dan van een mobiel of tablet want dan moet je steeds heen en weer kijken tussen het scherm en de mobiel. Dat lijkt me vermoeiend.

Ik ga in de komende periode uitzoeken welke Nederlandse films in de bioscoop draaien, die ook in de lijst van Subcatch staan. Dan wil ik zeker gaan ervaren hoe dit werkt.

Meer informatie kan je vinden op website van Subcatch: https://subcatch.nl/

In mijn vorige blog heb ik een aantal boekentips voor boeken die geschreven zijn door – of over – doven. In dit blog geef ik tips over televisieprogramma’s en documentaires. Net als bij lezen, vind ik het ook fijn en ontspannend om televisie te kijken.

Van kinds af aan heb ik altijd van lezen gehouden. Lezen is voor mij extra belangrijk omdat ik door mijn doofheid veel gesproken taal mis. Het helpt mij om te blijven groeien en leren in mijn taalontwikkeling. Naast het Nederlands lees ik ook regelmatig Engelse boeken of tijdschriften wanneer ik in Londen ben.

Digitale wereld

In mijn jeugd was er nog geen internet en dus geen digitaal nieuws. Toen bleef ik via kranten, tijdschriften en Teletekst op de hoogte van het nieuws. Zo vernam ik wat er in de maatschappij of op de wereld gebeurde. Tegenwoordig is bijna alles digitaal en krijg ik sneller nieuws via sociale media en nieuwsberichten. Dat is heel handig voor dove mensen.

Tijden veranderen, zo zijn er bijvoorbeeld ook digitale boeken op een e-reader. Zelf houd ik eigenlijk niet zo van e-readers, ik ben meer van echte boeken, zo kan je bladeren en het papier voelen. Ik ga regelmatig naar de bibliotheek en ik koop af en toe een boek dat ik ook herlees.

Ik lees niet alleen voor mijn plezier, maar wil er ook iets van leren. Ik heb een brede interesse: biologie (over het menselijk lichaam en bloed), wetenschappelijk onderzoek, biografieën, waargebeurde- en reisverhalen, literatuur, romans en thrillers. Uiteraard lees ik ook veel over de dovencultuur en dovengemeenschap.

Mijn boekentips

Natuurlijk heb ik nog een aantal leuke boekentips voor mensen die graag willen leren over de dovencultuur, geschiedenis en over het omgaan met gehoorverlies.

‘10 jaar klinktprima’ door Claire Harrison

In 2017 heb ik met trots mijn eerste boek met de titel ’10 jaar klinktprima’ gemaakt. De website klinktprima is in 2007 gestart. Ik heb in die 10 jaar veel blogs geschreven over wat ik in deze tijd heb meegemaakt met mijn oude werk op het laboratorium, solliciteren, werkloze periodes, mijn CI, vrijwilligerswerk in de dovenwereld en mijn zoektocht en ontwikkeling naar een nieuwe uitdaging en baan. Mijn boek is hier nog te bestellen.

‘Doof of zo’ door Corrie Tijsseling

Dit boek is geschreven door de dove pedagoog Corrie Tijsseling. Zij is werkzaam als senior onderzoeker bij Kentalis. Het boek staat vol met interessante informatie over onderzoek naar en de behandeling van gehoorverlies, nieuwe mogelijkheden en dilemma’s. Het bevat ook veel informatie over hulpmiddelen, persoonlijke ervaringen en wetenschappelijke informatie. Het is een goed boek met een duidelijke uitleg over gehoorverlies.

‘Een en al oor’ door Wies Groeneweld

Dit boek gaat over gehoorbeperkingen en wat het voor de persoon zelf, de naaste omgeving en de maatschappij betekent. Het is geschreven door de slechthorende redacteur Wies Groeneweld en is uitgekomen in mei 2019. Ik heb zelf meegewerkt door een vragenlijst in te vullen over mijn ervaringen als doof ervaringsdeskundige voor dit boek. Het was leuk om mijn ervaringen te delen!

‘Hier zijn wij. Dovengemeenschap in Nederland’ door Bea Bouwmeester en Linde Terpstra

Dit boek neemt je mee in de wereld van de dovengemeenschap, hun dovencultuur en de Nederlandse Gebarentaal. Het is prachtig geïllustreerd en vertelt de geschiedenis van dove mensen vanuit verschillende invalshoeken. Het is geschreven door Bea Bouwmeester en Linde Terpstra, beiden doof. Bea is opgegroeid in een mix van horende en dove mensen, terwijl Linde vooral is opgegroeid in nauw contact met verschillende dovennetwerken en de dovengemeenschap. Met dit boek willen ze mensen inspireren en informeren over de Nederlandse Gebarentaal (NGT) en de dovencultuur.

Graag wil ik in dit blog een misverstand uit de wereld helpen: dove mensen horen je niet als je hen roept. Ik zal daarom toelichten hoe je op een fijne manier de aandacht van een dove persoon kan trekken.

Goed oogcontact

Er zijn geen echte vaste regels voor omgang met dove mensen. Zolang je je best doet en met respect communiceert, is het altijd goed. Iedere dove of slechthorende persoon is bovendien anders en heeft een eigen stijl.

Maar een vuistregel is wel deze: prettig contact met een dove persoon begint met goed oogcontact. Voor doven is jouw mondbeeld en gezicht nodig voor een goede communicatie. Jouw gezicht en mimiek zijn extra belangrijk, omdat die emotie kunnen uitdrukken. Emotie die je normaal in je stem legt, kunnen wij namelijk niet horen.

Vanuit het niets iemands aandacht vragen is lastig: roepen helpt natuurlijk niet. Zorg ook dat je niet plotseling in beeld springt, want we horen je niet aankomen. Maar er zijn verschillende manieren om aandacht te trekken: knipperen met licht, zwaaien, aantikken of kloppen via een tafel of houten vloer.

Ben je doof ofzo?!

Het kan voorkomen dat horende mensen op straat of op de werkvloer vriendelijk ‘goedemorgen’ zeggen, maar dat een dove persoon het niet hoort. Iemand kan dan denken: ‘dat is onbeleefd’. Maar dove mensen zijn zich niet altijd bewust van wat er om hen heen gebeurt.

Het kan echter ook grappige situaties opleveren. Toen ik een jaar of 16 jaar was, liep ik eens door een winkelstraat. Een jongen op de fiets kwam om de hoek en reed mij bijna aan. Hij begon enorm tegen mij te mopperen, terwijl ik er geen woord van verstond. Hij zei op een gegeven moment met duidelijk mondbeeld (hij schreeuwde): ‘Ben jij doof of zo?’. Ik reageerde heel kalm en antwoordde: ‘Ja dat klopt, ik ben doof.’ Je begrijpt dat hij snel heel rood werd. Hij zei snel: ‘Oh, oeps, sorry sorry sorry’. Hij ging er snel vandoor zonder om te kijken.

Na een tijdje kwam ik diezelfde jongeman tegen bij de bushalte. Hij herkende mij meteen, zwaaide vriendelijk en hij stak zijn duim op: gaat het goed?

Zenuwen zijn niet nodig

Sommige mensen worden zenuwachtig van communiceren met een dove persoon. Toen ik een keer met een dove vriendin bij een B&B ging logeren, wist de eigenaresse niet hoe ze met ons moest praten. Bij aankomst sprak ze zo snel, dat wij onmogelijk konden liplezen. Ik heb haar netjes uitgelegd dat wij allebei doof zijn en vroeg of zij rustiger wilde spreken.

Zonder haar mond te bewegen, begon ze te wijzen. Ze wees alles aan: de deuren, klinken, kasten, lichtknopjes en het bed. Bij de uitleg over het ontbijt werd ze weer nerveus. Ik wist haar te kalmeren door te zeggen dat wij goed kunnen liplezen en dat zij normaal kan spreken, en dat zij ook iets kon opschrijven als dat nodig was. De eigenaresse begon duidelijk te spreken over het tijdstip en de inhoud van het ontbijt. Zij was er verbaasd over dat wij haar konden verstaan en haar vragen konden beantwoorden.

Zenuwachtig zijn of zelfs brutaal zijn, helpt natuurlijk niet. Maar ik heb begrip voor mensen die uit onervarenheid en onwetendheid zenuwachtig gedrag vertonen. Na een tijdje worden mensen vaak vanzelf rustiger.

Doofblinden

Bij doofblinde mensen gelden wel andere omgangsvormen. Ze hebben namelijk twee beperkingen: visueel en auditief. Er is vaak een begeleider, een tolk of een familielid bij een doofblinde persoon. Je kan via deze begeleider vragen wat de beste manier is om te communiceren.

Het is belangrijk dat een doofblinde jou kan voelen en weet waar je staat of zit, zodat die zich tot jou kan richten. Voor het roepen is het goed om deze persoon voorzichtig te benaderen, op zijn of haar arm te tikken en aan te geven wie je bent. Je kan in diens handpalm met je vinger jouw naam in letters schrijven. Of laat via de begeleider of tolk jouw naam vertalen.

Soms is doof zijn handig

De meeste horende mensen hebben respect en vinden het ook interessant om contact te maken. Ik heb dan ook weinig vervelende ervaringen gehad. Ik ben grotendeels opgegroeid in de horende wereld, deels met een Engelse achtergrond, dus ik ben het gewend om een uitleg te geven over onze communicatie. Dat gaat dus eigenlijk vaak op een spontane en vriendelijke manier.

Soms is het ook wel een voordeel om doof te zijn. Ik heb niet altijd zin om aangesproken worden door verkopers in de winkelstraat met kranten of acties. Ik zeg gewoon: ‘sorry ik ben doof en ik heb geen interesse’. Ze reageren meteen met: ‘och, sorry’ en ze laten mij met rust. Dat werkt wel goed.

De Blog is geplaatst op de website van Digitaal Toegankelijk. 

Zoals vaker, kijk ik aan het begin van het jaar graag terug naar het afgelopen jaar en vooruit naar het nieuwe jaar. Vorig jaar was voor mij een goed jaar. Een leerzaam jaar. Dat hoop ik komend jaar voort te zetten.

Een nieuwe baan bij Kentalis

Het jaar 2022 startte spannend voor mij. Ik solliciteerde op een nieuwe baan. Ik zocht eigenlijk naar werk, door naar twee soorten vacatures te bekijken: vacatures voor mijn oude laboratoriumwerk, en vacatures voor werken met dove mensen. Dat eerste lukte niet, maar het tweede gelukkig wel.

Dankzij een tip van een oud-collega, kwam ik een vacature voor ‘begeleider doofblinden’ tegen. Dat leek me wel wat: me inzetten voor mensen met een auditieve en visuele beperking. Zo is het balletje gaan rollen en mocht ik bij Kentalis gaan werken. Lees in mijn blog van 8 juli hoe blij ik daar mee was. Dat ben ik gelukkig nog steeds!

Veel leren van elkaar

Het werken met doofblinde cliënten is voor mij leuk en afwisselend. Bij intervisie-bijeenkomsten leer ik van mijn collega’s. Maar het leukste is werken met cliënten. Wanneer ik hen help, met activiteiten zoals boodschappen doen, winkelen, zwemmen en fietsen (op een duo-fiets waar je naast elkaar zit), leer ik steeds beter communiceren met vierhandengebaren, begeleiden en hoe het is om doofblind te zijn.

Om dat laatste nóg beter te begrijpen, werd ik tijdens een cursus bij Kentalis geblindeerd en ondergedompeld. Indrukwekkend en best wel eng!

Blijven freelancen

Mijn ZZP-werkzaamheden blijven ook doorgaan. Zo schrijf ik nog altijd voor DigitaalToegankelijk, zoals over trots en naamgebaren en ben ik in het voorjaar ook gefilmd. En ik ben ook nog redacteur voor het blad ‘Woord en Gebaar’. Hierin delen we informatie over de dovengemeenschap, organisaties, evenementen, en over beroemde dove mensen die rolmodellen zouden kunnen zijn.

Ik hou ervan om te schrijven en lezers te inspireren. Maar ik hou ook van lezen. Ik vind het belangrijk voor mijn ontspanning, maar ook voor het inwinnen van informatie. Ik ben van plan om me verder te verdiepen en meer te gaan lezen.

Daarnaast blijf ik in 2023 presentaties geven als ervaringsdeskundige, voor werkgevers, professionals en het UWV. Het doel daarvan is om mensen te inspireren en te leren over hoe het is om doof te zijn, te communiceren en om samen te werken. Ik vind het belangrijk om mijn kennis daarover te delen, en zo de arbeidsmarkt voor doven te verbeteren.

Naar de middelbare school

Privé is het een spannend jaar voor mijn zoon. Hij gaat na de zomer naar de middelbare school. Dat houdt in dat er veel informatiebijeenkomsten zijn op de basisschool over zijn toekomst, open dagen op de middelbare scholen en later in het jaar natuurlijk ook de musical en andere bijzondere evenementen.

Voor mij houdt dat in dat ik veel tolken inzet om alles goed mee te kunnen krijgen. Inmiddels nemen we een tolk op afstand mee op tien-minuten-gesprekken op school. De tolk zie ik dan op de telefoon en de tolk hoort het gesprek via een goede speaker en microfoon die we aan de telefoon koppelen. Ideaal voor korte gesprekken. Lees elders op deze website meer, over wat het inhoudt om doof te zijn en op te voeden.

Mijn zoon vindt mijn werk ook interessant, hij leert ook nieuwe (vierhanden)gebaren van mij. Dit jaar willen we nog een speciale les organiseren voor zijn klas, waar een doofblinde cliënt kan vertellen over zijn ervaringen en de klas laten onderdompelen als doofblind. Dat gaan we binnenkort regelen met mijn client en de juf.

Tot snel weer!

Dus, genoeg te doen in 2023, met werk, privé en waarschijnlijk ook weer nieuwe uitdagingen. Ik zal met veel plezier nieuwe blogs blijven schrijven over wat er komende tijd op mijn pad komt!

Blijf je me volgen, ook via Instagram en LinkedIn? Ik lees er graag wat jij leuk vindt om te lezen en waarom.

Ruim vijftien jaar geleden merkte en hoorde ik hoe lastig doven of slechthorenden het hadden op de arbeidsmarkt. Vaak hadden zij hulp nodig van een ervaringsdeskundige of professional, die veel met dove mensen merkt. Om die reden ben ik mijn bedrijf Klinktprima gestart.

Interview, ‘elevator pitch’ en meer

Ik begon op mijn website ervaringsverhalen van dove en slechthorende mensen te delen, over hun werk- en sollicitatie-ervaringen. Ook schreef ik zelf veel over mijn eigen ervaringen en ben ik inmiddels in te huren voor begeleiding. Zowel van werkzoekenden als van bedrijven die een dove of slechthorende in dienst willen. Soms geef ik ook presentaties om de bewustwording rondom mensen met een auditieve beperking te vergroten.

Sommige van die werkervaringen blijven me beter bij dan andere. Bijvoorbeeld die keer dat ik bij Ministerie van Defensie werd geïnterviewd over specifieke vaardigheden van dove mensen. En over waarom een doof talent in je team van toegevoegde waarde is. Of de workshop ‘elevator pitch houden’, die ik aan een groep jongeren mocht geven.

Ik deel met jullie graag nog drie andere werkervaringen die me goed zijn bijgebleven.

1 – Emre helpen zijn cv en brief te verbeteren

In samenwerking met Grow2Work heb ik een slechthorende jonge man mogen begeleiden: Emre. Met een beter cv en betere brief zou hij meer indruk kunnen maken op werkgevers. Hij heeft gelukkig snel een baan gevonden bij een rechtbank, waar hij twee jaar met plezier gewerkt heeft.

Zie hier hoe ik Emre heb geholpen, in samenwerking met Project You2work:

Helaas moest hij door een reorganisatie opnieuw solliciteren en heeft hij mij opnieuw gevraagd om te helpen. Ik heb samen met hem vacatures bekeken. Hij vond een geschikte vacature bij de Belastingdienst. Dat was vrijwel meteen een succes!. Inmiddels werkt Emre daar alweer een paar jaar.

2 – Hulpvraag van een jobcoach

Ook komt het voor, dat een jobcoach van een re-integratiebedrijf mij weet te vinden. Een van die jobcoaches vroeg me om hem te helpen met zijn dove klant, vooral met communicatie en informatie over dove mensen.

Tijdens een kennismakingsgesprek bleek dat het hen ontbrak aan goede informatie over het doelgroepenregister van UWV, een landelijk register met gegevens van mensen met een arbeidsbeperking. Ook wisten die niet dat er gespecialiseerde re-integratiebedrijven zijn voor doven mensen.

De jobcoach was onder de indruk hoe zijn dove klant en ik al snel goed met elkaar konden communiceren. De cliënt was heel open over zijn werkervaring en zijn moeizame sollicitaties. Daardoor kon ik de jobcoach beter uitleggen wat de cliënt nodig had.

Waardevol werk

Ik geniet erg van mijn afwisselende werk. Ik hou van begeleiden, schrijven, presenteren en het geven van trainingen of gastlessen. Ik ontmoet ook steeds nieuwe mensen en bedrijven.

Zelf leer ik ook van mijn ontmoetingen en samenwerking met mensen. Zo kan ik mezelf blijven ontwikkelen en presenteren. Als dat ook nog resulteert in goed resultaat voor mijn cliënten, geeft mij dat enorm veel voldoening en positieve energie.

Deze blog is geplaatst op de website van Digitaal toegankelijk.